Hasans Wereld in de klas

Paspoort en nationaliteit. Jaarlijks worden zo'n 45.000 mensen in Nederland genaturaliseerd. Ze krijgen een Nederlands paspoort en stemrecht. Hasan gaat langs bij de familie Talamini, die aan het begin van de twintigste eeuw naar Nederland komt. Bokser Orhan Delibaş vertelt hoe het voor hem als negenjarig jongetje was om vanuit Turkije naar Nederland te komen.. Ik verklaar dat ik de grondwettelijke orde van het Koninkrijk der Nederlanden, haar vrijheden en rechten respecteer en beloof de plichten die het staatsburgerschap met zich meebrengt, getrouw te vervullen. Wat is daarop uw antwoord? Dat verklaar en beloof ik. Dank u wel. Dat verklaar en beloof ik. Dank u wel. Van harte gefeliciteerd. Mijn naam is Hasan. Ik ben een kind van Turkse arbeidsmigranten. Mijn vader is in 1969 naar Nederland gekomen om in een fabriek te werken, gevolgd door mijn moeder een paar jaar later. Ik heb dus een migratieachtergrond. Maar wanneer voel je je echt thuis in Nederland en hoor je er echt bij? Per jaar worden zo'n 45.000 mensen in Nederland genaturaliseerd. Ze hebben van oorsprong een andere nationaliteit, maar worden zo Nederlander en krijgen een Nederlands paspoort en stemrecht. Zelf ben ik geboren in Nederland, maar tot mijn achttiende heb ik alleen een Turks paspoort. Op mijn achttiende heb ik een Nederlands paspoort gekregen en gaf ik mijn Turkse nationaliteit op. Het krijgen van de Nederlandse nationaliteit voelt als een einde, maar ook een nieuw begin. Een gevoel wat alle migranten zullen herkennen. Ik ga langs bij de familie Talamini. Ze komen aan in het begin van de twintigste eeuw, vanuit Italië naar Nederland. Zij zijn eigenlijk de eerste arbeidsmigranten. De familie is geworteld in Deventer en hun ijssalon is wereldberoemd. Nou, een espresso? Ja, zeker. De vader van mijn opa is hier 95 jaar geleden naartoe gekomen. De allereerste arbeidsmigranten waren dat toen. Toen jouw opa nieuw was hier. Hoe werd er tegen hem aangekeken toen? Volgens mij was het in het begin wel... Iets heel nieuws natuurlijk. Je had hier nog niet echt migranten. Op een gegeven moment merkten ze volgens mij ook dat ze een goede band kregen met de omgeving. En ik kan me herinneren, het verhaal dat ze nog geen wc hadden waar ze woonden. En toen mochten ze tegenover bij de bioscoop na een tijdje, ik weet niet hoeveel jaar er overheen ging, maar dat ze een gegeven moment daar naar de wc mochten bij de bioscoop. En later kregen ze de sleutel als de bioscoop dicht was en werd het wel steeds meer een warmere band met de omgeving. Maar in het begin was het wel iets aparts dat in één keer Italianen hier woonden. Zijn jullie trots op opa? Het is wel echt een avontuur wat ze hebben gedaan. Ik weet dat wij gebeld werden in de auto, jaren negentig. Toen zat ik in de auto en toen werd ik gebeld en toen zeiden ze, u spreekt met de heer Haasnoot van McDonald's. We willen graag jullie pand kopen. Ik zei, het is niet van mij, het is van mijn vader, maar die zit naast mij. En toen zei m’n vader, het is niet te koop. Toen zei die meneer van McDonald's, alles is te koop. Als we maar veel betalen. Toen zei m’n vader, nee hoor, ik verkoop mijn geschiedenis niet. En toen hing hij zo op. Zo. En toen zei ik tegen mijn vader, vraag dan tien keer zoveel. Nee. En jij blijft gewoon aan het werk, zei hij. Hij heeft wel gelijk gehad, want ik zou niks anders willen hebben dan dit. Ik ga langs bij Orhan Delibaş. Hij wint in 1992 een zilveren medaille voor Nederland op de Olympische Spelen in Barcelona. De gemeente Arnhem organiseert een straatfeest om zijn prestatie te vieren. Maar als Orhan Delibaş als negenjarig jongetje naar Nederland komt, wordt hij minder warm onthaald. De eerste dag was niet zo fijn voor mij. Wij woonden eerst aan de andere kant. Dat was een koophuis van mijn vader. Op een een gegeven moment kon hij dat niet betalen. Heeft hij het moeten verkopen. Toen kregen we dit huis. De buurtbewoners wilden geen allochtonen in de straat. Dus daarvoor hadden ze een varkenskop neergelegd. Want da's een onrein dier hè, bij islamieten. Waren er varkens geweest, dan komen de moslims niet naar binnen. Met die gedachte hebben ze die varkenskoppen erin gegooid. Onrein huis, dan komen ze hier niet wonen, met die gedachte. Maar mijn vader zei, we hebben er gewoon lak aan. Wij gaan gewoon daar wonen. Ons krijgen ze niet weg. De volhouder wint. Mijn moeder woont er nog steeds met plezier. De buurt is een mooie buurt. Goed contact met de buren. Dus uiteindelijk is alles goed gekomen. Maar dat begin was natuurlijk niet goed. Op een gegeven moment krijgt Orhan de aanbieding om voor Turkije te gaan boksen. Wil je voor Turkije boksen? Ik moet eerst met die mensen gaan praten, maar ik denk niet dat het doorgaat. De mensen in Nederland, ja, ik ben toch hier opgegroeid en geld speelt nu geen rol voor mij. Turkije biedt wel veel geld, maar je moet eerst afwachten. Ik denk niet dat ik naar Turkije ga. Dit was wel je huis geworden. Dit is nog steeds mijn huis. Hier voel ik me thuis. Hier voel je je thuis. In Klarendal. Ja, in Klarendal voel ik me thuis, ja. Hier woont mijn mama.