Hasans Wereld in de klas

Dromen en werkelijkheid. Niet ieder kind groeit op met dezelfde kansen voor de toekomst. Op de weekendschool willen ze iedereen gelijke kansen geven. Sommige arbeidsmigranten, bijvoorbeeld uit Roemenië of Polen raken dakloos als ze hun baan kwijtraken. Voor hen is er hulp.. Mijn naam is Hasan. Ik ben een kind van Turkse arbeidsmigranten. Mijn vader is in 1969 naar Nederland gekomen om in een fabriek te werken, gevolgd door mijn moeder een paar jaar later. Ik heb dus een migratieachtergrond. Maar wanneer voel je je echt thuis in Nederland en hoor je er echt bij? Of je nu arts, leraar of advocaat wilt worden. Als je jong bent, kun je erover dromen, maar niet altijd weet je hoe je die droom moet waarmaken of welke beroepen er allemaal zijn. Niet ieder kind groeit op met dezelfde kansen voor de toekomst. En daarvoor is de weekendschool. De weekendschool is voor kinderen van 10 tot 14 jaar die in groep zeven, groep acht of het eerste jaar van de middelbare school zitten, de brugklasleerlingen. Het zijn allemaal kinderen in het kader van kansengelijkheid, die wij gelijke kansen in de toekomst willen geven. Dus de kinderen komen vanuit onderwijskansenbeleidsscholen, soms vanuit huis. Niet altijd een situatie waarbij alles mogelijk is, terwijl ze wel heel graag willen. Ze zijn gemotiveerd, intrinsiek. En dan zeggen wij: Kom op zondag kijken, wat vind je leuk, wat zijn jouw talenten, horizonverbreding. Blije gezichten, daar doen we het voor. Denk je dat je alles kunt worden wat je wilt? Nee. Waarom niet? Ik kan niet zomaar als ik wil... Kan eigenlijk misschien wel. Ja. Wat moet je doen dan, om iets te worden? Slim zijn. Slim zijn? Nee. Hard voor werken. Hard voor werken, wat bedoel je met hard voor werken? Je moet gewoon... Bijvoorbeeld, je gaat in studies om iets te worden. Dan moet je heel goed leren enzo, en hard doorzetten. Toen mijn ouders naar Nederland kwamen, hadden ze dromen voor de toekomst. Dromen voor hun kinderen. Met eenzelfde soort dromen komen arbeidsmigranten uit Polen en Roemenië nu naar Nederland. Maar wat als het tegenzit? Als het avontuur mislukt? Dan is er geen familie of sociaal vangnet. Stichting Barka helpt Poolse arbeidsmigranten met wie het niet goed gaat in Nederland en hun baan en huis kwijtraken. Hoi, Hasan. Goedemiddag, dag. Wat doen jullie hier? We bieden opvang voor mensen die geen onderdak hebben, die werkloos zijn en geen perspectief hebben. Dus hier kunnen ze wat eten, drinken en spelletjes doen, muziek luisteren of op de computer zitten. Hier hebben we plekken voor ongeveer achttien mensen. Jeetje. Die elke nacht naar binnen kunnen. Sommige mensen komen hier voor één nacht, sommigen blijven maximaal drie maanden. Maar ja, dat is toch wel wat. Tenminste, dan hoeven ze niet buiten te slapen. Het is de laatste plek waar je terecht kan. Terecht kunt. Ja. Ania stelt me voor aan Piotr. Hij werkt nu voor Stichting Barka, maar was ooit zelf verslaafd en dakloos. Ik kwam 15 jaar geleden naar Nederland om te werken. Ik had een achtergrond als alcoholist, maar ik was me daar niet bewust van. Ik belandde op straat en heb vier jaar op straat geleefd in Den Haag. Het was de moeilijkste periode in mijn leven. Ik ging steeds meer drinken. In 2012 kwam stichting Barka op mijn pad. Dat was het lichtpuntje aan het eind van de tunnel, dat iemand me kon helpen om van de straat af te komen. Ik zie het als mijn plicht en missie om hoop te geven aan mensen die op straat leven, dat je eruit kunt komen. Ik ben het voorbeeld daarvan. Op straat ontmoeten we Sebastian, een Poolse man die als arbeidsmigrant naar Nederland is gekomen en dakloos is geraakt. Toen ik voor het eerst werkte, werkte ik in Tiel. Ik huurde een kamer in een hotel van een Pools bureau. Het Poolse bureau zette me op straat toen ik mijn baan verloor. De volgende dag moest ik weg zijn. Toen was ik dakloos. Het grijpt me aan. Het kan niet anders als je dit ziet. Later vertelt Sebastian me dat zijn vrouw en zijn vader in Polen zijn overleden, en dat hij op zoek was naar nieuwe kansen. Ik dacht dat Turken trots waren, maar bij Polen zit het nog een graad dieper, lijkt het. Hij wil niet terug naar Polen. Daar is niets meer voor mij, zegt hij. Maar wat dan? Een leven hier op straat? Goed dat er een stichting zoals Barka is en mensen zoals Ania en Piotr.