Hasans Wereld in de klas | Tweede generatie en opvoeding

Mijn moeder, die heeft die kansen niet gehad. Die is naar Nederland gekomen, maar die hebben die kansen niet gehad. Geldt ook voor mijn vader. Ik heb wel het gevoel van, ik wil er wel alles uithalen en ik wil ze daar ook trots in maken. Mijn naam is Hasan. Ik ben een kind van Turkse arbeidsmigranten. Mijn vader is in 1969 naar Nederland gekomen om in een fabriek te werken, gevolgd door mijn moeder een paar jaar later. Ik heb dus een migratieachtergrond. Maar wanneer voel je je echt thuis in Nederland en hoor je er echt bij? Mounia is dochter van Marokkaanse gastarbeiders. Ze maakte carrière en werd hoofd Burgerzaken in Arnhem. Maar haar achtergrond is belangrijk voor haar. Je moeder is vanuit Marokko hiernaartoe gekomen. Zie je dat als een soort opoffering? Ik voel wel, nu. Maar dat besef ik me nu denk ik beter, maar ik denk al wel een tijdje ook wel, dat ik ook als vrouw dat ik denk, mijn moeder heeft die kansen niet gehad. Die is naar Nederland gekomen, maar die hebben die kansen niet gehad. Geldt ook voor mijn vader. Dat ik wel het gevoel heb van, ik wil er wel alles uithalen en ik wil wel, dat stukje, ze daar ook trots in maken. Ik werk nu voor Burgerzaken en als afdelingshoofd staat mijn naam ook onder de brieven en dat vind ik heel erg leuk. Dus mijn vader wordt dan wel eens aangesproken van oh, ik zie je achternaam hier staan. En dan is hij supertrots. Dan denk ik ja, daar ben ik echt heel blij mee. Dat ik een belangrijke baan vervul en dat zij daar ook trots op kunnen zijn. Maar dat zij dit gecreëerd hebben. Door hiernaartoe te komen, heb ik de kans kregen om me op deze manier te ontwikkelen. Ja. Mogen we zelf een bakje uitkiezen? Zoek een mooie uit. Oké. Nou, welke? Het zijn eigenlijk allemaal mooie grote. Kijk eens. Lekker. Het gevoel dat je extra je best moest doen. Heb je dat vaak ervaren? De plekken, de plekken krijg ik niet cadeau. Ik heb geen kruiwagen. Ik heb echt keihard moeten vechten voor mijn positie en de kans ook moeten grijpen zeg maar. Dus dat voel ik wel. En ik weet ook wel dat mijn ouders dat zo voelen, want ja, ze hebben ons opgevoed. Ze hebben ook onze struggles gekend en ook hun eigen struggles. Dat is wel... Mijn moeder zegt dat regelmatig. Dan zegt ze, ik ben echt wel heel trots op waar je nu staat en trots op wat je bereikt hebt. En ook, je bent ook echt wel een voorbeeld voor de meiden in de familie, van dit is dus ook wat het kan zijn. Vind je het belangrijk dat je ouders trots zijn? Jazeker. Ik denk dat toen mijn moeder het voor het eerst zei, dat ze zo'n opmerking maakte, dat ik dacht, ik heb het goed gedaan. Hoe merkte je dat? We waren ergens aan het lopen. En over mijn baan, ook wel interessant, want ze zei wel altijd van... Dan was ik weer ambitieus en zei ik, mama, ik ga weer solliciteren, ik heb weer een sollicitatiegesprek. En dan merkte je wel dat ze zei van, wees niet te ambitieus. Dat zei ze altijd in het begin. Ook nog wel van, dat zijn niet onze plekken, dus wees voorzichtig en dat soort dingen. En als ik het dan toch had gedaan, dat ze dan wel zei, moet je kijken waar je staat. Wat zou ze daarmee bedoelen? Nou, ik denk ook wel soort van. Ik denk, wat we in het Nederlands zeggen, je kop boven het maaiveld uitsteken, wees daar maar voorzichtig mee. Ook misschien nog wel het spanningsveld van echt hier je thuis voelen. Voelde jij je thuis? Voel jij je thuis? Nou, ik voel me... Ik voel me hier thuis. Maar ik voel me ook wel naarmate ik ouder word, mijn roots liggen in Marokko en elk jaar, als ik dan ga, dan voel ik me daar net zo thuis en dat vind ik ook wel... Dus dat is er ook. Dus op het moment dat we daar, ik ga altijd met de auto, dus dat we die boot uitrijden, dat je Marokko inrijdt en de lucht inademt, het zand ziet, de kleuren. Dat ik dan eigenlijk ook zo denk: Ja, ik ben thuis. En het bijzondere is dat mijn kinderen dat dus nu ook ervaren. Dus dat vind ik superfascinerend aan hoe dit werkt. Maar als ik dan weer terug ga, dan voel ik verdriet. Omdat ik mijn vaderland achterlaat. Maar voelt het ook weer fijn om weer hiernaartoe thuis te komen. Ik ga naar Ede. Daar komen vrouwen samen om het te hebben over opvoeden. Want als je een migratieachtergrond hebt, is het niet altijd makkelijk om kinderen op te voeden. Ik weet er alles van met mijn twee pubers thuis. Wat is dit eigenlijk? Vandaag hebben we in het kader van de Week van de Opvoeding een bijeenkomst met vrouwen georganiseerd door de werkgroep Wereldvrouwen. Het is internationaal, diverse culturele achtergronden. Het thema van dit jaar is Opvoedhelden en wij proberen altijd in gesprek te gaan met vrouwen over waar ze vandaan komen. En opvoeden in Nederland is niet makkelijk. Dus dan proberen we met vrouwen met elkaar in gesprek te gaan van, hoe doe je dat, wat vind je lastig? Wat gaat goed, om van elkaar te leren. Opvoeden is sowieso lastig, maar het is een extra opgave als je roots ergens anders liggen. Dus als je een bi-culturele achtergrond hebt. Omdat je te maken hebt met een opvoeding die totaal anders is dan de opvoeding in Nederland. Je hebt de collectivistische benadering en de individuele benadering. Dat kan soms tegen elkaar botsen. En zeker als je vanuit huis die benadering meekrijgt van die wij-cultuur, dat een familiesysteem niet alleen maar bestaat uit je vader, moeder en je je broertjes en zusjes, maar die veel breder is. En dan in Nederland gaan ze uit van het gezin en dat is vader, moeder en broers en zusjes. Dat is eigenlijk al een heel groot verschil. Wie zijn uw eigen opvoedhelden en hoe hebben zij u geïnspireerd in de manier waarop u opvoedt? Wat zijn de grootste uitdagingen die u tegenkomt bij het opvoeden van uw kinderen in Nederland? Als ik terugkijk wat mijn ouders hebben meegemaakt, onze eerste-generatie-ouders, die hebben echt heel veel moeten verduren, zeg maar. En we hebben het best wel, toch wel luxe, maar toch. We hebben wel onze eigen struggles waar we mee moeten dealen, maar zij hebben echt toen ze hiernaartoe kwamen echt gewoon niemand gehad die hun daarbij kon helpen. Ze hebben het echt in hun eentje allemaal moeten uitvinden. Ja, en als ik daaraan terugdenk, dan word ik best wel... Hoe moet ik het zeggen. Ja, heel dankbaar. En eigenlijk kan ik dat nooit terug terugdoen. Wat zou je willen zeggen tegen je moeder dan? Ja, dank je wel. Ik ben heel dankbaar voor alles eigenlijk. Ja.