Hasans Wereld in de klas

Integreren in Nederland. Hasan gaat op bezoek bij zijn oude middelbare school, waar leerlingen delen hoe het is om op te groeien met een niet-Nederlandse achtergrond. Ook bezoekt hij Mustafa in Ede, die ervoor gezorgd heeft dat er een moskee kwam. Hij vindt dat migranten moeten laten zien dat zij ook een onderdeel zijn van deze maatschappij.. Ik was de enige buitenlander op de hele school, maar we hadden ook godsdienstles. ‘s Ochtends om half 9 gingen ze altijd de Bijbel lezen. Toen zei ik tegen de directeur, ik mag niet naar bijbelles. Ik ben moslim, weet je. Toen zei de directeur, ja, ja, is goed, jij mag later komen. Maar ik deed dat alleen maar om uit te slapen. Mijn naam is Hasan. Ik ben een kind van Turkse arbeidsmigranten. Mijn vader is in 1969 naar Nederland gekomen om in een fabriek te werken, gevolgd door mijn moeder een paar jaar later. Ik heb dus een migratieachtergrond. Maar wanneer voel je je echt thuis in Nederland en hoor je er echt bij? Hoe belangrijk is het om als nieuwkomer in een land jezelf te kunnen zijn, met alles wat daarbij hoort? Je eigen taal te blijven spreken, je geloof te belijden en iets over je eigen cultuur en geschiedenis te leren. Ik vond het toen ik jong was soms moeilijk om aangesproken te worden op mijn anders zijn. Eet je ook wel eens bloemkool, vroegen ze dan. Ik ga terug naar mijn middelbare school. Hoe ervaren de leerlingen van nu dat? Merk je dat hier, dat je achtergrond soms wel eens een rol speelt op school? Er was een lijst hier op school, waar dus namen van leerlingen op staan die vijf jaar pas in Nederland zijn. En ik ben op die lijst gekomen zonder enige reden. Ik ben in Nederland geboren. En toen was het zo van dat ik hulp zou moeten krijgen voor mijn Nederlandse taal. Maar ik zei heel duidelijk, ik ben in Nederland geboren en ik spreek perfect Nederlands, dus ik weet ook niet hoe ik op die lijst ben gekomen. Wat deed dat met je toen, op dat moment? Ja, ik werd wel een beetje boos. Ik dacht, waarom? Waarom gebeurt dit opeens? Dit wil ik helemaal niet. Ik ben gewoon naar de docent gegaan. En docenten hebben gelijk gewoon excuses aangeboden, ze zeiden, je hoort helemaal niet op die lijst te komen. Ik weet ook niet hoe jij op die lijst bent gekomen. En toen dacht ik oké. En toen hebben ze me van de lijst afgehaald. Heb je soms het gevoel dat je echt harder, meer je best moet doen dan anderen? Dan ‘de Nederlanders’, de witte mensen zeg maar hier. Ja, want ik moet nog de taal helemaal goed leren, want het is niet mijn eerste taal. En niet omdat mijn ouders het zeggen, maar omdat ik zelf harder wil werken. En omdat ik zie dat ik nog wel meer moet leren en meer nodig heb. Vind je dat er genoeg aandacht is om Nederland te leren kennen op school? Ik vind dat er zeker genoeg aandacht voor is. En bijvoorbeeld onze levo-docent, die legt dat ook allemaal uit en daar leer je er ook allemaal over. En dat kan mensen echt heel erg helpen. Ik heb veel minder op mijn eigen land nog kunnen doen. Ik ben mijn taal verleerd, ik weet er niet meer zoveel over. En ik heb gewoon minder bezoek gebracht aan Thailand. En ik kan daar ook nu veel minder over weten en doen. Mooi hoeveel besef deze jongeren al hebben over de rijkdom van hun eigen achtergrond. Ik rij naar Ede en ontmoet daar Mustafa. Hij komt op zijn achttiende naar Nederland om te werken in de fabriek met zijn vader. In die tijd is er geen plek in Ede waar moslims kunnen bidden. Soms is er ergens een weggestopte zolder in een achterafstraatje dat als moskee dient, maar nooit een echt gebouw dat zichtbaar is voor de buitenwereld. Mustafa vindt dat als je hier bent, dat je ook zichtbaar mag zijn. En dus heeft hij ervoor gezorgd dat in Ede deze moskee is gebouwd. Mustafa, je hebt me hier naartoe gebracht. Je wilde me graag deze moskee laten zien. Waarom? Wij zaten eerst zo'n 300 meter verderop. Daar was dus een oud fabrieksgebouw dat omgezet was tot gebedsruimte. Dus als je voorbij liep, wist je niet dat daar een moskee zat eigenlijk. Wij zijn permanent blijvers en we willen ook zichtbaar zijn, dus we moeten met onze cultuur naar buiten toetreden. En we moeten dus ook laten zien dat we ook hier een onderdeel zijn van deze maatschappij. En zolang je je verborgen houdt, ben je dus niet meer een onderdeel. Dus je bent onzichtbaar en niet herkenbaar. Het resultaat is dit gebouw. Helpt het ook andere migranten om zich meer thuis te voelen, met zo'n enorm gebouw? Nou, in ieder geval zo'n herkenbaar gebouw, ook voor andere migranten, vooral moslimmigranten, is wel belangrijk. Dan zie je eigenlijk in de moskee niet alleen mensen van Turkse afkomst hier gebed uitoefenen, maar ook Somaliërs, Marokkanen, Syriërs, dus heel veel islamitische landen. Gemeenschappen die wat klein zijn en die nog geen eigen moskee kunnen stichten, die zijn er hier.