Hasans Wereld in de klas

Arbeidsmigrant in Nederland. De welvaart neemt toe in Nederland in de jaren 60, maar er is een tekort aan arbeidskrachten. Er worden mensen uit Zuid-Europa, Turkije en Marokko gehaald die in fabrieken komen werken. Ze werden vaak gehuisvest in pensions. Tegenwoordig zijn er Oost-Europese arbeidsmigranten, bijvoorbeeld uit Polen, maar de aanpak is moderner.. Mijn naam is Hasan. Ik ben een kind van Turkse arbeidsmigranten. Mijn vader is in 1969 naar Nederland gekomen om in een fabriek te werken, gevolgd door mijn moeder een paar jaar later. Ik heb dus een migratieachtergrond. Maar wanneer voel je je echt thuis in Nederland en hoor je er echt bij? Vanaf 1960 komen de eerste grote groepen arbeidsmigranten naar Nederland om te werken in de Nederlandse fabrieken. In Nederland neemt de welvaart toe, maar er is een tekort aan arbeidskrachten. Daarom worden er arbeidskrachten uit Zuid-Europa, Marokko en Turkije gehaald. Meneer Jongejan, hoe kunt u nu zo één, twee, drie uitmaken of u iemand afwijst ja of nee? Waarop baseert u zo'n beslissing? De grove selectie begint met de eisen van de werkgever, bijvoorbeeld leeftijd, gehuwd of ongehuwd en de eisen die mijn ministerie mij meegeeft. Ze moeten representatief zijn voor de Nederlandse arbeidsmarkt. Ook mijn vader komt in 1969 naar Nederland vanuit het zuidoosten van Turkije. Hij verblijft in een pension de eerste tijd. Met één van zijn vrienden bezoek ik het Openluchtmuseum in Arnhem. Daar is een migrantenpension nagebouwd. Je komt hier binnen, kwam je met het vliegtuig of met de trein? Nee, met de trein. Met trein vanuit Turkije. Vanaf Istanbul tot Arnhem. Met de trein. En dan sta je buiten in Arnhem. Ja. Achter de fabriek was een pension gemaakt voor tachtig man, allemaal Turks. We verbleven daar, we sliepen daar en in de ochtend direct naar de fabriek. Nederlandse mensen ook in de fabriek werken? Ja. Wat deden die? Er werkten Nederlandse mensen en Turkse mensen. Er waren veel arbeiders nodig. Er was veel werk, maar te weinig mensen. Ook nu is er in Nederland een tekort aan arbeidskrachten en komen er vooral mensen uit Oost-Europa om hier te werken. Ze werken in belangrijke sectoren, zoals transport, in ziekenhuizen en in de bouw. Speciale uitzendbureaus begeleiden de migranten en zorgen voor een baan en huisvesting voor de arbeidsmigranten. Wij verzorgen dus dat de mensen hier naartoe komen door middel van een busreis. We geven ze huisvesting, onderdak. We gaan met ze naar het gemeentehuis voor een BSN-nummer. We geven ze een zorgverzekering en we zorgen ook nog voor transport van het werk naar de werkgever. En dat kan met een bus zijn. Dat kan met de auto zijn, maar dat kan ook tegenwoordig op de fiets. Het is niet makkelijk om je land te verlaten en hier een nieuw bestaan op te bouwen. Uitzendbureaus als deze regelen dan alles voor je. Maar je bent ook erg afhankelijk. Als je je baan kwijtraakt, verlies je ook meteen je huis. Daarnaast krijgen deze arbeidsmigranten ook te maken met vooroordelen, zoals de Poolse Kamill en Natalia vertellen. Ja tuurlijk, het is niet leuk als je hoort, best veel Poolse mensen drinken of doen drugs en maken alleen problemen, maar niet alle. Wij proberen hier te wonen als normale Nederlandse mensen. Wij gaan naar ons werk. Wij hebben een huis gekocht en allemaal hebben we geen problemen met politie, met andere dingen. Dus als iemand iets slechts vertelt over Poolse mensen, dan zeggen wij, wij komen ook uit Polen. Dit is hoe tegenwoordig de mensen wonen. Verschilt dat veel met vroeger? Ik vrees het wel. Dan sliepen ze echt op elkaar, in barakken-achtige, of pensions. Nee, dit is wel anders dan dat je misschien soms in de media hoort, met zestien op een op een kamer. De eerste generatie arbeidsmigranten heeft het zwaar gehad. In een vreemd land, waar ze de taal niet spreken en ze zich moeten redden zonder de weg te kennen. De tweede generatie zoals ik en mijn vriend en zanger Ersoy, hebben het wat dat betreft al iets makkelijker. We groeien op met twee culturen. Ersoy heeft dat in de praktijk gebracht. Hij zingt de liedjes van André Hazes in het Turks. Ik praat met hem over onze ouders. André Hazes, hoe kom je erbij? Ja, hoe kom ik erbij, vriend. We begonnen heel vroeg met Hazes luisteren en op een gegeven moment begon ik ook Hazes te zingen. En toen was het gelijk, Turkse Hazes. Wat mij raakt is dat wij het nu zo goed hebben en dat onze ouders het eigenlijk heel slecht hebben gehad. Ze zijn begonnen met schoonmaakwerk. De vieste klusjes hebben onze ouders gedaan. Dag en nacht gewerkt om én hun familie in Turkije te onderhouden, én hun kinderen hier in Nederland. Dus ik heb er gewoon respect voor. Ik wil hierbij alle ouders bedanken hiervoor.