Skeleton op de Olympische Winterspelen

Sleeën met 140 kilometer per uur — Skeleton is een wintersport waarbij je op een slee van een bevroren baan racet. Je ligt op je buik en je stuurt met je schouders, knieën en tenen. Waarschijnlijk heet skeleton zo omdat de slee wel een beetje op een ribbenkast lijkt. — Met een slee keihard van een ijsbaan af. En dat terwijl je hoofd slechts vijf centimeter boven het ijs hangt. Volgens skeletontalent Sander de Haan zijn deze drie dingen belangrijk als je naar skeleton gaat kijken. Ten eerste de start. De start is megabelangrijk bij het skeleton. Je moet zo hard mogelijk rennen en zo snel mogelijk op de slee springen. En als je gaat, dan ga je. Tot wel 140 kilometer per uur. Ten tweede het sturen. Je stuurt bij skeleton met je schouders, knieën en tenen. Het is belangrijk om te sturen zodat je geen muurtjes aanraakt. Tja, want als je die raakt, rem je af en je krijgt er flinke blauwe plekken van. Ten derde de finish. Tijdens de Olympische Spelen maak je vier afdalingen dus moet je zorgen dat je vier goede afdalingen maakt. De tijden van de vier afdalingen worden bij elkaar opgeteld en degene met de snelste tijd, die wint. En hoe het nou voelt als je een perfecte afdaling hebt gehad? Na de finish heb je echt ineens die adrenaline die dan in één keer binnenkomt, van oh vet! En dan kan je alles wel doen wat dat betreft.