Albanië

De wereld rond — Het werd decennialang wel het Noord-Korea van Europa genoemd, door de gesloten grenzen tijdens een dictatuur. Maar nu staat Albanië open voor de wereld en bouwt het aan een eigen toekomst. — Albanië ligt in het zuidoosten van Europa, op de Balkan. Net ten noorden van Griekenland. Het land is kleiner dan Nederland en de hoofdstad heet Tirana. In Albanië wonen iets minder dan 3 miljoen mensen. Een groot deel leeft in Tirana. De meeste mensen spreken Albanees, een taal die op zichzelf staat en nauwelijks lijkt op andere talen. Het land heeft vrijheid van godsdienst. In Albanië wonen zowel moslims als christenen, maar veel mensen zijn niet erg religieus. Opvallend is dat veel Albanezen in het buitenland wonen. Meer dan anderhalf miljoen zijn geëmigreerd op zoek naar een beter leven. Veel van hen zijn terechtgekomen in Italië en Griekenland. Albanezen noemen hun eigen land ‘Shqipëria’, dat betekent ‘het land van de adelaar’. Die vogel is ook te zien op de nationale vlag. De naam Albanië, zoals wij het land kennen, betekent waarschijnlijk iets als ‘het land met de witte bergen’ En bergen zijn er veel in Albanië, sommige toppen zijn hoger dan tweeduizend meter. Op een aantal ligt sneeuw, die zijn dus wit. Dichter bij zee is het landschap vlakker. Albanië heeft een lange kustlijn, met veel zand- en kiezelstranden. Er heerst een mediterraan klimaat in Albanie, met warme zomers en zachte winters. Echt koud wordt het alleen hoog in de bergen. Albanië hoort eeuwenlang bij het Ottomaanse Rijk, bestuurd door de Turken. Veel Albaniërs zijn dan ook moslim in die tijd. 1912 is een belangrijk jaar in de geschiedenis van het land, want dan wordt Albanië onafhankelijk. Na de Tweede Wereldoorlog, wordt Albanië een communistische dictatuur onder leiding van Enver Hoxha. Hij sluit de grenzen, veertig jaar lang. Reizen is verboden. Albanezen worden streng in de gaten gehouden, buitenlandse contacten zijn niet toegestaan, religie wordt afgeschaft en het leger bouwt honderdduizenden kleine betonnen bunkers, uit angst voor een aanval op het land. Als dictator Hoxha overlijdt, komt de bevolking in opstand. In het begin van de jaren negentig is de dictatuur voorbij en wordt Albanië een democratische republiek. Na jaren van dictatuur en gesloten grenzen staat Albanië in de jaren negentig voor een grote uitdaging. De inwoners zijn arm, de wegen slecht onderhouden en er is nog geen sprake van internationale handel. Tegenwoordig gaat het wat beter, maar Albanië is nog steeds geen welvarend land. Veel mensen werken op het platteland. Langs de kust trekt het toerisme aan en dat levert banen op. De wegen zijn nog steeds niet overal goed en er is soms ook sprake van corruptie en misdaad. Dat staat verdere economische ontwikkeling in de weg. Albanezen zijn over het algemeen gastvrij en familierelaties zijn belangrijk. Ze kijken op verschillende manieren naar hun verleden. Het leven is streng en moeilijk geweest, maar tegelijkertijd zijn mensen ook trots op de geschiedenis van hun land. Die trots zie je terug in bijvoorbeeld musea en bij herdenkingen. Overal in het land zie je ook nog de oude bunkers uit de tijd van de dictatuur. Sommige zijn daarna beschilderd of omgebouwd en worden nu weer gebruikt op een creatieve manier. Mensen proberen het verleden te begrijpen en te bewaren, terwijl ze ook vooruitkijken naar een modernere toekomst. Albanië is een bergachtig land met een bijzondere taal, een lastig verleden en een kust die steeds meer toeristen trekt.