Het gouden kalf

Verhalen uit de Schatkist — Mozes leidt zijn volk door de woestijn. Hij is op een berg geklommen om met God te praten. De mensen zijn boos, Mozes lijkt weg en ze zien God ook niet. Ze willen Hem kunnen zien. Daarom maken ze een beeld, een gouden kalf. — Er is een meisje. Ze is al heel lang op reis. Samen met haar ouders en heel veel mensen van haar volk. Ze gaan naar een nieuw land. Een mooi land, dat heeft God beloofd. Mozes weet hoe ze er moeten komen. Want God wijst hem de weg. Het meisje loopt dichtbij Mozes. Overdag lopen ze en 's nachts slaapt iedereen in tenten. Het meisje kon niet veel meenemen. Eén speciaal dingetje heeft ze nog: een gouden kattenkettinkje. Elke avond legt ze hem naast haar kussen, in een kattenbedje. En dan praat ze zachtjes met hem. Vanavond ook: Katje, luister, het is zo spannend! Mozes is op die berg geklommen, om daar met God te praten. Maar hij is al super-veel nachtjes weg. En hij komt maar niet terug. Als hij nooit meer terugkomt, wat moeten we dan? Dan weten we de weg niet. Nou, welterusten, katje. De volgende dag staat het meisje op het plein in het tentenkamp. De mensen zijn boos. Iemand roept: Mozes is weggegaan, en God...? Zie jij God? God is ook weg! Wij willen een God die wel bij ons blijft, roept een vrouw. Laten we een beeld maken, roept een man. Jaaaa, juicht iedereen. We maken een beeld dat op God lijkt. Van goud! Hier met dat kettinkje, zegt een man. Waarom? vraagt het meisje. Iedereen moet zijn goud inleveren! Anders is er niet genoeg om het beeld te maken. Het meisje moet haar kleine gouden katje afgeven. Ze smelten al het goud in een grote pot boven het vuur. Het wordt een soort gouden soep. Dag katje, zegt het meisje. Ze gieten de gouden soep in een vorm. De vorm van een baby-koe. En hoe heet een baby-koe? Een kalfje.Ja, een kalfje. Kom kijken, het Gouden Kalf is klaar! Daar staat het. Mama, zegt het meisje, mijn kat zit nu in die koe. Mama en papa buigen neer voor het beeld alsof het God is. Het meisje moet ook buigen, maar stiekem denkt ze: Stomme koe, mijn katje was veel leuker... En nu is-ie een stukje koeienpoot, of koeienbil. Nee! Horen ze iemand roepen. Het is Mozes. Hij is terug. Wat doen jullie, roept hij. Onze God is zo groot, daar kun je geen nepbeeld van maken! Mozes moet bijna huilen van boosheid. 'Weg ermee!' Iedereen schrikt. God is er echt bij, ook al zie je Hem niet, zegt Mozes. Iedereen kijkt naar de grond. Behalve het meisje. Zij doet een dansje. Haha! Stomme nep-koe! Stomme nep-koe! Maar ze is nog steeds haar katje kwijt. De volgende ochtend wordt het meisje wakker. Hè? Er beweegt iets bij haar voeten. Ze schiet overeind. Op haar deken zit een klein, glanzend rood katje. Hij kijkt haar met grote ogen aan. Verrassing, roepen papa en mama. Sorry, zegt papa, van je ketting. Maar het meisje roept blij: Het is een echte! Een echte! Een echte is toch veeeel liever?! Toch? Wat willen jullie liever: een echte kat of een ketting? Een ketting. Een ketting? Een echte kat. Of de echte kat? De echte kat. Een echte kat en een echte ketting.