Loïs (21) wil verkrachting bespreekbaar maken

Je staat er niet alleen voor — Loïs is slachtoffer van verkrachting en heeft er nog altijd last van. Ze wil andere slachtoffers helpen en meer openheid creëren over seksueel geweld door haar verhaal te delen. — Ik voelde me echt heel vies en gebruikt. Ik voelde me helemaal leeg. Eigenlijk negeerde hij wat ik zei, dat ik het niet wilde. En speelde hij psychische spelletjes waardoor ik me gedwongen voelde om alsnog seks met hem te hebben. Ik heb meerdere keren gezegd dat ik het niet wilde en hij gebruikte mij alsnog. Toen het net was gebeurd heb ik wel een vriendin gebeld om te vertellen wat er was gebeurd en dat het mijn eerste seksuele ervaring was. Het moment dat ik het had verteld was het zo van 'maar Lois, dat is niet hoe het hoort te gaan'. Niet bij je eerste ervaring, maar eigenlijk, zo hoort dat nooit te gaan. Toen ik besefte dat het verkrachting was, ging het eigenlijk gelijk heel slecht met mij. Ik bleef langer in mijn bed liggen, ik vermeed contact met mensen. Ik wilde eigenlijk het liefst gewoon alleen zijn, huilen in mijn bed en uiteindelijk ben ik ook gestopt met school daardoor. Toen ik uiteindelijk mijn verhaal had gedaan, vielen alle puzzelstukjes eigenlijk op zijn plek en begreep iedereen waarom ik zo opstandig was. Ik dacht dat het mijn schuld was omdat ik mezelf in die situatie had gebracht. Ik had met die jongen afgesproken. Het is niet, zoals mensen denken, dat je gewoon kan schoppen en slaan, zodat de jongen weggaat. Maar ik verlamde helemaal waardoor ik eigenlijk hem nog meer vrijheid gaf om te doen wat hij wilde. Ik heb ook geen aangifte gedaan omdat ik bang was. Ik wacht tot ik de moed heb verzameld om nog aangifte doen. Wanneer ik schilder, is mijn hoofd gewoon leeg. Ja. Op die manier verwerk ik mijn trauma, verwerk ik alles, ja. Het heeft nog steeds impact op mijn leven want ik studeer nu verpleegkunde. Ik heb nog steeds dat ik huilend het lokaal uitren omdat ik gewoon niet eens een katheter bij mannelijke pop kan omdoen. Ik wilde mijn verhaal delen met andere mensen omdat ik merkte dat toen het bij mij net was gebeurd dat er eigenlijk helemaal niet over gesproken werd en dat ik andere slachtoffers ook wil laten merken dat het niet hun schuld is en dat er meer mensen zijn die hetzelfde hebben meegemaakt.