Hongerwinter

Liedje van rapper Monnik — Monnik las in het dagboek van zijn oma over de hongerwinter van 1944, tijdens de Tweede Wereldoorlog. Daarna schreef hij dit lied over de gaarkeukens, eten op de bon, hout zoeken voor de kachel en hongertochten om te smeken bij boeren om eten. — ‘1944. De hongerwinter. Door de Nederlandse spoorwegstakingen en de Duitse represailles die daarop volgden, was er geen toevoer meer naar de Randstad. Geen kleding, geen kolen, maar vooral geen eten. En het eten dat er nog was, werd verdeeld door middel van bonnen.’ Dus met bonnen wordt het eten verspreid in de stad. De gaarkeuken op het plein bij de bakker. Allemaal evenveel, da's het fijne ervan, maar nog steeds is er veel te weinig per man Iedereen komt daar op de tijd dat de krant Dus vanochtend stond ik in de rij met de pan Geef de vrouw van de keuken een kleine bedankt, want mij gaf ze meer dan ze eigenlijk mag Het is soep met aardappelschillen Toch beter dan die natte hap andijvie van gisteren De pan verwarmt mijn ijzige vingers Ik wil stiekem wel wat pakken, maar dan lijkt het nog minder Mijn vader, die vraagt God tijdens het bidden om de smaak van vlees die ik niet eens herinner Brood met zaagsel in plaats van de pitten Maar de bloembollen smaken het bitterst Ik wil eten, maar we hebben hier niets Wacht nog even, want dan haal ik mijn fiets Om te smeken bij de boeren om iets Dit is hongerwinter, overleven wij die? Midden in de stad zijn weer posters geplakt Met de boodschap dat jonge mannen in het sportpark Vóór acht uur moeten melden voor dwangarbeid 17 tot 50 jaar wordt verwacht daar Mama laat m'n vader niet gaan en dan zegt ze Dan moeten ze hem komen ophalen, maar Veel mannen in de stad zeggen dat te weinig man geeft kans op een razzia Bij zo'n razzia zijn groepen mensen daarbuiten Ze worden voor arbeid in kampen gebruikt Dus staat er zo buiten een Duitser aan huis Dan duikt pa weg in ons duistere luik Ik heb daar ook al een keertje geschuild Voor de vliegtuigen, het alarm, het geluid Met kaarten en kaarsen, elkaar op een kluitje naar de bommen luisteren Ik heb niet gehuild Ik wil eten, maar we hebben hier niets Wacht nog even, want dan haal ik mijn fiets Om te smeken bij de boeren om iets Dit is hongerwinter, overleven wij die? En het eten wat je krijgt met de bon is op Dus mijn oudere zussen gaan op hongertocht Ze vertrokken vandaag in de morgenstond Met een holle maag, maar wel de volle zon M'n ma zei, sorry, het wordt een dorre tocht Maar voor kaas en boter ga je noordelijk Ik ken een boer in Zwolle, en als je daar aanklopt Dan zou die helpen, zolang hij je maar aardig vond Op een houten fiets bij elkaar achterop, stel eens voor Hoe dat door de polder rolt Mama's zorgen, ze gaat er aan onderdoor Want de vorige tocht werd zij onderzocht Daar werd bij de Duitse controlepost De geschooide boter van haar afgetroggeld Toch was dat wel opgelost, want wat waren we blij met die verstopte pond Ik wil eten, maar we hebben hier niets Wacht nog even want dan haal ik mijn fiets Om te smeken bij de boeren om iets Dit is hongerwinter, overleven wij die? Het eten is op, maar dat is nog niet alles De winter komt door zonder iets te verbranden Geen steenkool, geen kleding of gas Dus sprokkel ik door naar wat stokken en latten Met schilderijenlijsten in vlammen Maar er zijn zelfs bij die kozijnen en trappen, die jatten ze zo uit de leegstaande panden De Joden in wonen, die zijn ergens anders Zo koud in de kachel De overbuurvrouw is verkouden en zwakkig Zij kan niet sjouwen met takken, dus vroeg ze haar zoon om wat hout te gaan hakken Bang ging hij 's nachts naar het park met een makker, maar werd daar betrap, hij moet dagen de bak in Net zag ik zijn zusje, een hakbijl in handen om tussen de tramrails de plankjes te jatten Ik wil eten, maar we hebben hier niets Wacht nog even, want dan haal ik mijn fiets Om te smeken bij de boeren om iets Dit is hongerwinter, overleven wij die?