Hoe erg was de hongerwinter?

Hongertochten en brandstofschaarste — In de winter van 1944 op 1945 is er in het bezette deel van Nederland bijna geen eten en brandstof te krijgen. Bovendien is het ijskoud. Veel mensen ondernemen hongertochten naar het platteland om kostbaarheden te ruilen voor eten. Ook eten mensen suikerbieten, tulpenbollen en zelfs huisdieren. — In het bezette gebied van Nederland moet men op zoek naar voedsel. Met handkarren, fietsen met houten banden of te voet trekken mensen vanuit stedelijke gebieden naar het platteland in de hoop daar nog wat eten te kunnen bemachtigen. Meer dan de helft van de huishoudens in West-Nederland deed mee aan die honger tochten en dat waren vooral mensen uit de arbeidersklasse en de lagere middenklasse. Daarmee was het echt een onmisbare strategie om die hongersnood ook te kunnen overleven. Dit soort tochten duren soms wel meerdere dagen en zijn zwaar en gevaarlijk. En ze bieden geen garantie op succes. Heeft u misschien wat eten? Op de hongertochten wordt alles van waarde meegenomen om tegen eten te kunnen ruilen. Van linnengoed tot kinderspeelgoed en sieraden. Alstublieft. Er waren mensen die gewoon echt dagenlang rondtrokken van plek naar plek, van boerderij naar boerderij om te kijken of er nog iets te eten was. En dat waren natuurlijk hele uitputtende reizen die mensen moesten maken. Om die zoektocht naar voedsel en brandstof domineerde echt het dagelijks leven van de mensen in de grote steden. Mensen gingen voedsel eten dat ze normaal gesproken nooit zouden eten. Suikerbieten, die kwamen ook in de officiële rantsoenen, tulpenbollen. Die kwamen op het menu te staan. Katten, honden, meeuwen zien we terugkomen. Dat laat wel zien dat de situatie natuurlijk echt vreselijk was. De laatste maanden voor de bevrijding in mei 1945 voor de bezette gebieden. Die zijn echt erbarmelijk. Dus er is hongersnood. Er is een grote brandstofschaarste, er is de Duitse terreur en de razzia's.