Het verhaal van de luitenant

Ziekte en ontberingen aan boord — In 1781 vaart een schip van de VOC naar Batavia. Aan boord zijn veel zieken. De scheepsarts is al overleden. De luitenant heeft nu de taak om voor de zieken te zorgen. — Er gaat geen week voorbij zonder dat wij doden hebben. Op één na zijn al onze chirurgijns ziek en wanneer die laatste ook ziek wordt weet ik niet meer wie de zieken moet helpen. Gisteren stierf een van de mooiste en sterkste jongens die men zich kan voorstellen en een uur later was zijn lichaam helemaal met vlekken uitgeslagen: een duidelijk teken van verrotting. Ik hoop bij god dat ik bewaard blijf voor zo’n bezoeking. Er was een zieke matroos die ijlend of uit wanhoop zichzelf het leven wilde benemen. Een ander, die in de mast aan het werk was, viel van zwakheid naar beneden en kreeg een zware kneuzing boven het oog. Een derde had zich in zijn kooi verhangen. Men zou van medelijden ziek worden! Ik word nu gezien als degene die het meest van de medicijnen weet – en ik weet niets!