De Griezels

Het lievelingsboek van Anton — Anton (8) vertelt over De Griezels en hoe dit wereldberoemde stel elkaar het leven zuur maakt. Zelf haalt hij geen smerige streken uit hoor! Maar hij kent wel iemand die zomaar in Roald Dahls boeken zou kunnen voorkomen. Allemaal kleppen dicht, en gruwel mee met de Griezels. — Dit is De Waanzinnige Podcast van 13 afleveringen. Ik ben Anton en dit zijn De Griezels. Vertel maar: wie zijn De Griezels? Nou, Meneer Griezel en Mevrouw Griezel, die doen tegen elkaar heel gemeen. Wie vind jij eigenlijk griezeliger? Nnn, meneer, want hij heeft allemaal kleine stukjes verrot eten in zijn baard. Iew! En Mevrouw Griezel? Die zag er eerst een beetje raar uit, maar toen werd ze steeds lelijker. Hoezo dan? Haar haren kamde ze nooit en haar mond maakte ze bijna niet schoon, dus die was een beetje lelijk en ze deed ook iets raars met haar neus. Mevrouw Griezels oog was eruit, dus toen had die een glazen oog. En dat glazen oog, dat had ze… …dat had ze in een bierglas gedaan en toen had hij gedronken. En toen zag hij opeens dat glazen oog en toen schrok hij heel erg. En toen deed Meneer Griezel een kikker in haar bed. Hij zei dat het een reuzekribbebijter was. En toen pakte Mevrouw Griezel hem weer terug. Met de pasta had ze vormpjes erin gedaan als pasta en toen vond hij dat heel erg vies. En toen had Meneer Griezel een nog gemener plannetje. Meneer Griezel ging elke avond uit bed en toen ging hij de stok langer maken terwijl Mevrouw Griezel dat niet wist. Ja, hij maakte haar wandelstok elke avond een klein stukje langer door er een stukje hout onder te plakken. Ja, en niet dikker dan een muntje. Mevrouw Griezel heeft last van krimp. Mevrouw Griezel zat nog niet op haar stoel of Meneer Griezel wees naar haar en schreeuwde “zie je wel, je zit in je eigen oude stoel en je bent heel gekrompen dat je niet eens met je voeten bij de grond kunt”. Mevrouw Griezel keek naar haar voeten en verdraaid nog aan toe, de man had gelijk: haar voeten raakten de grond niet. Je moet weten dat Meneer Griezel met de stoel dezelfde slimme truc had uitgehaald als met de stok. Iedere nacht als hij naar beneden ging om een plakje hout onder de stok te plakken had hij hetzelfde gedaan met de vier poten van de stoel van Mevrouw Griezel. “Kijk nou toch eens hoe je daar in je eigen oude stoel zit!’, riep hij “en je bent zo’n stuk gekrompen dat je voeten in de lucht bengelen!”. Mevrouw Griezel werd wit van schrik. “Je hebt de krimpziekte!”, riep Meneer Griezel en wees op haar met zijn vinger alsof hij een pistool op haar richtte. “En niet zo’n beetje ook, zo erg als jij het te pakken hebt, heb ik het nog nooit meegemaakt”. Mevrouw Griezel werd zo bang dat ze begon te kwijlen. Maar Meneer Griezel herinnerde zich de wurmen in zijn spaghetti en had geen greintje medelijden met haar. “Je weet toch zeker wel wat er met je gebeurt als je last van krimp hebt?”, zei hij. “Wat dan?”, hijgde Mevrouw Griezel, “wat gebeurt er dan?”. “Je hoofd krimpt in je nek en je nek krimpt in je lijf, en je lijf krimpt in je benen, en je benen krimpen in je voeten en tenslotte is er niets meer van je over dan een paar schoenen en een hoopje oude kleren”. “Ik houd het niet meer!” riep Mevrouw Griezel. “Het is een verschrikkelijke ziekte”, zei Meneer Griezel, “de ergste van de hele wereld!”. Kan je het je voorstellen dat je dan denkt dat je echt aan het krimpen bent? Ja, ze is denk ik gewoon een beetje dom, want kijk: ze ziet toch wel als die stok elke keer hoger wordt, dan ziet ze wel dat die stok nog hoger is dan Meneer Griezel. Omdat Mevrouw Griezel zo gekrompen was had Meneer Griezel een plan: de grote rekpartij. Hij had 100 ballonnen en massa’s touwtjes. Hij had een gastank om de ballonnen te vullen en een ijzeren ring in de grond vastgemaakt. Hij bond Mevrouw Griezel met haar enkels aan de ijzeren ring vast. En hij bond ballonnen aan haar armen, polsen en zelfs aan haar haren. De kracht die haar omhoog trok was erg sterk. Hij wou haar eigenlijk weg hebben en toen maakte hij de touwtjes van de grond los en toen vloog ze in de lucht. Toen zei hij dat hij eindelijk vrij was, maar ze kwam gewoon weer terug. Heb jij wel eens zulke gemene streken uitgehaald? Nee, maar mijn opa wel bij zijn zus, want hij had een mes naar haar gegooid. Echt?! Ja, hij weet het niet helemaal, maar gewoon niet met een scherp mes, maar gewoon gegooid omdat hij er helemaal klaar mee was met zijn zus. Dat lijkt wel of het is verzonnen door Roald Dahl en dan vertelt Anton dat hij ook een zus heeft die wel eens het bloed onder zijn nagels vandaan haalt: Ik krijg elke keer heel snel ruzie. Oh? Zij steekt bijna elke keer een middenvinger op. Dus toen deed ik gewoon een keer met al die middelvingers een keer gewoon wat terug. En het was op school, maar toen had ik drie gummetjes mee naar buiten genomen om met mijn vriendjes mee te spelen. En toen zag ik mijn zus naar buiten komen en toen liet zij mijn gummetjes vallen, want ze botste expres tegen me aan. En toen werd het een heel erg hard gevecht. Want ik zit op Schermen en daar leren we ook een beetje vechten. En doe je dat vaak? Ik doe het gewoon in mijn pyjama soms in de avond en soms in de ochtend. Ik heb geen floret thuis. Een floret is een zwaard waarmee je vecht. En wat is er leuk aan schermen dan? Nou, we doen het soms met stro en dat vind ik het leukste. Soms krijg je dan een klein schokje en dan schrik je heel erg en dat vind ik dan grappig. Ik heb wel twee buizen in mijn verkleding… En daarmee gaat hij dan schermen. Drie keer raden op wie hij dan oefent! Op mijn zus. Echt? Ja, want ze zijn niet heel hard, ze kunnen gewoon bewegen. Zijn jullie ook wel eens vrienden? Ja, we zijn heel vaak vrienden, want we hebben speelgoed opgezet en daar spelen we dan samen mee. Gelukkig maar. Nog even terug naar het verhaal, want Meneer Griezel is niet alleen gemeen tegen zijn vrouw: Meneer Griezel heeft vier apen uit Amerika en hij wil dat ze op de kop staan. Ja, elke dag moeten ze allemaal moeilijke kunstjes doen en vanuit de kooi waarin ze zitten zien ze elke dag iets verschrikkelijks gebeuren, dan komt Meneer Griezel naar de boom die naast de kooi staat. Hij smeert elke avond smeersels op de boom en dan gaan de vogels daar zitten en dan gaat hij ze de volgende dag pakken en dat wordt dan het avondeten. En Meneer Griezel maakt dan… …vogelpastei. En de kooi met de apen… …die staat naast de vogelboom waar altijd de vogels op gaan staan en die kunnen niet zeggen “je mag niet op de boom, want daar is smeersel”, want ze kunnen alleen maar Amerikaans. Tja, de apen spreken geen Nederlands, dus ze kunnen de vogels niet waarschuwen. Toch krijgt dit nare verhaal een heel grappig en spannend einde. Wil je weten hoe het afloopt? Ga dan snel naar de boekhandel of naar de bibliotheek. Dan pak je ‘m snel en lees ‘m lekker uit! Dit was dus De Griezels van Roald Dahl. Het is vertaald door Huberte Vriesendorp, de tekeningen zijn van Quinten Blake. Dankjewel voor het luisteren naar deze speciale boodschap. Over 2 weken zijn we er nog één keer. Dan vertelt Oumara over een hele zielige zwerfhond en het meisje dat hem redt. Maar Bobbie, die ging voelen waar zijn ogen waren, want dat was een klittenbol. Ben je er klaar voor? Allemaal kleppen dicht en snavels toe. Snaveltjes toe. Stil. Sst. Ja, nu. Luisteren. Veel plezier.