De grachten zijn van iedereen

Liedje uit Het Klokhuis — De grachten in Amsterdam hebben ons land in de Gouden Eeuw veel rijkdom gebracht. Nu is de grachtengordel van de Amsterdammers, de toeristen, de zwervers; van iedereen. — Het leven van vroeger lijkt zo dichtbij Ik voel nog de trots van de koopvaardij Al varend door een Amsterdamse gracht Waar eeuwen geleden de VOC terugkwam met suiker, kaneel en thee En onze hoofdstad roem en rijkdom bracht Je ruikt haast de geur nog van koffie en kruiden Je hoort de geluiden van hebberigheid Waar heren hun beurzen vol muntstukken stouwden Een stadspaleis bouwden Een gouden tijd Een speeltuin voor de rijken, tot de Gouden Eeuw verdween En nu, nu zijn de grachten echt van iedereen De Amsterdamse grachten zijn van iedereen Van de ras-Amsterdammer en de toerist Van de zuiplap die 's nachts in het water pist Van de jonge student en de baas van de bank Van Ramses en Hazes en van Anne Frank Van de eendjes en de opa's die strooien met brood Van de sjofelste sloep tot de prachtigste boot Van de zwerver die sloom sigaretjes bietst Van de schoolklas die rondvaart of waterfietst Daar hoor je als homo of spits van Oranje Het jubelen van je publiek langs de kant En rond Koningsdag, aan het eind van april, klinkt daar het gegil Van het hele land Kom kijken op een zomerdag Dan zie je het meteen De Amsterdamse grachten zijn van iedereen De Amsterdamse grachten zijn van iedereen Maar toen jij 's nachts daar op de brug 'ik hou zo van je' zei Toen was de gracht heel eventjes Alleen van jou en mij