Contractarbeiders in Suriname | Arbeiders uit India en Indonesië op de plantages

De slavernij werd in 1863 afgeschaft, maar daarna moesten de tot slaaf gemaakten nog tien jaar verplicht en onbetaald doorwerken. Dus eigenlijk was het pas in 1873 afgelopen. Ondertussen moest het werk op de plantages wel doorgaan. Daarom haalden de Nederlanders nieuwe mensen. Dit keer uit Azië. In wat we nu kennen als India en Indonesië. Deze mensen werden wel betaald, maar niet veel. Zij werden contractarbeiders genoemd en bleven vaak nog generaties lang in Suriname wonen en werken. Meneer Robby, u heeft hier zelf op Mariënburg de plantage gewerkt? Ja, heel lang zelfs. Hoe lang? Dat is negentien jaar. Dat was aanplanten, vooral van die suikerriet en het oogsten. Dat was hard werken. En dat was allemaal met de hand? Alles met de hand. Planten ook met de hand. Alles deden we met de hand. In die tijd had je geen machine, ja, was heel zwaar werk. Regen en zon moeten doorwerken. Want je moet verdienen voor je kinderen, voor je vrouw. Waren de mensen hier streng? Dat was zo, ja. Als je nu één fout maakt, dan kreeg je schorsing. En na schorsing heb je ontslag. Dus je moet hard werken. Dat is wel streng! Elke zes dagen moet je hard werken. U werkte zes dagen per week? Ja per week ja. Wauw zeg, dat zou ik niet kunnen denk ik. Nee, denkend aan de generatie van nu. Ik denk dat als ze zouden horen, die dingen, dan zouden ze kippenvel krijgen. In de loop van de tijd gingen de meeste plantages failliet. Wel bleven veel van de mensen die daar gewerkt hadden in Suriname wonen. Veel, ook hier in Paramaribo, de hoofdstad. Daarom is Suriname nu nog altijd een mengelmoes van culturen en achtergronden.